โคลงโลกนิติ บทที่3
ปลาร้าพันห่อด้วย ใบคา
ใบก็เหม็นคาวปลา คละคลุ้ง
คือคนหมู่ไปหา คบเพื่อน
พาลนา
ได้แต่ร้ายร้ายฟุ้ง เฟื่องให้เสียพงศ์
โคลงโลกนิติ บทที่40
ห้ามเพลิงไว้อย่าให้ มีควัน
ห้ามสุริยแสงจันทร์ ส่องไซ้
ห้ามอายุศม์ให้หัน
คืนเล่า
ห้ามดั่งนี้ไว้ได้
จึ่งห้ามนินทา
บริโภคแล้วตาย
การที่คนเราเกิดมาเพื่อบริโภคแล้วตาย
ผมมองว่าเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่สุด
...บุญทักษ์ หวังเจริญ
การสร้างกรรมดี vs การชดใช้กรรม
การชดใช้กรรมนั้น หมายถึง การ “ถูกกระทำ” หรือจำต้อง
เผชิญกับสภาพที่ไม่พึงปรารถนาอันเป็นผลจากการกระทำ
ของตน อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้( เช่น ขโมยที่ถูกจำคุกเพราะ
ลักทรัพย์ หรือป่วยหนักเพราะติดเหล้า)
การสร้างกรรมดีนั้น หมายถึงการ “เลือกที่จะทำดี” ทั้ง ๆ ที่ไม่
ทำก็ได้ ไม่มีอะไรมาบังคับหรือกระทำให้ต้องเสียสละ
นอกจากมโนธรรมสำนึกหรือเมตตากรุณาในจิตใจของตน
ศรัทธา
"เมื่อเราอยู่บนถนนเส้นหนึ่ง
และเราก็เชื่อว่าถนนเส้นนี้
มันมีทางไปต่อมากกว่าที่เราเห็น
...
นี่แหละ คือศรัทธา"
- Prapas Cholsaranon -
ยิ่งหลงยิ่งกลัว
บทความโดย ศ.นพ.ธีระ ทองสง
ผู้ติดใจในความเพริศแพรวของแสงไฟแห่งยุคสมัย
ย่อมไม่เห็น
คุณค่าของชีวิตสามัญ
ผู้ฝังใจในความสวยความสาวย่อมหวาดผวาต่อข้อเท็จจริงของ
ชีวิตที่ต้องเดินทางไปสู่ภาวะเก่าแก่
เน่าเปื่อย ผุพัง
แต่ละเส้นผมที่ขาวหงอกจะงอกขึ้นมาบาดใจผู้ลุ่มหลง
ทั้งถิ่นฐาน สมบัติ อำนาจ
วาสนา ที่ต่างพากันเสพย์
แล้วกลัวการสูญเสีย
ยิ่งเข้าใจว่าเราคือตัวเอก
ฮีโร่ที่ผู้ชมต้องตามล่าลายเซ็น
ยิ่งไม่อยากให้ละครมีฉากสุดท้าย
ใครเลยจะรู้ว่าล้วนเป็นโขนมงกุฎที่สมมุติให้แสดงชั่วคราว
ยิ่งลุ่มหลงยิ่งผูกพัน ยิ่งหวาดหวั่นต่อการพลัดพราก
นี่คือความจริงง่าย ๆ ที่สื่อทั้งหลายพากันปกปิด
โหมกระพือให้ผู้คนคิดแต่ว่าชีวิตที่ต้องใฝ่ฝันถึงผิวพรรณ
กระชากวัย ใสปิ๊ง
หน้าเด็ก เส้นผมสลวยและสีสันแปลกตา
ต้องเอาเป็นเอาตายกับการสำอางรูปลักษณ์ของเปลือกชีวิต
มุ่งสร้างอัครฐานแห่งการมั่งมี ครอบครอง
จนกระแสผู้คนต่างถูกทำให้คลั่งไคล้
ใฝ่ฝันกับภาพลักษณ์
สำเร็จรูปที่ถูกโปรแกรมผ่านสื่อจนเกลียดกลัว
และสิ้นความพอใจในสภาพที่ตนเป็น
ทั้งที่การยอมรับในสิ่งที่ตนเป็นและเปลี่ยนไป หรือพอใจในสิ่งที่
เป็นที่มี
คือความโชคดีและฉลาดล้ำโลก
แต่สื่อแวดล้อม ทีวี แมกกาซีน สื่อไซเบอร์
ล้วนต่างพากัน
โปรแกรมมนุษย์ด้วยกันด้วยความไม่รู้ให้ฝังใจกับรูปลักษณ์
อลังการ
โอ่อ่า อ่อนกว่าวัยไม่พอใจกับตัวเลขอายุที่นับวัน
มากขึ้น
เกลียดกลัวความเสื่อมสลาย ไม่ส่งเสริมให้มวลมนุษย์
มีความสุขสงบกับการยอมรับข้อเท็จจริง
สื่อวันนี้ยากยิ่งนักที่ทำให้คนฉลาดต่อชีวิต
ยิ่งเสพย์ยิ่งขาด
แคลน ยิ่งหิวโหย ยิ่งบกพร่อง
ยิ่งไม่พอใจกับสภาพที่ตนเป็น
ยิ่งทุกข์กับสิ่งที่ตนคิดว่าขาด
แทนที่จะฉลาดสุขใจในสิ่งที่ตนมี
รับรู้การเปลี่ยนแปลง
อย่างไม่สะเทือนใจ ไยเราต้องรอให้เกษียณหรือ
จึงจะเข้าใจว่า
ปัญหาที่แท้จริง
คือสิ่งทั้งหลายกำลังจากเราไป
แต่หัวใจของเราไม่ยอมจากมัน
ยิ่งผูกพันยึดมั่นก็ยิ่งหวาดกลัวกับการสูญเสียพลัดพราก
*คัดจากหนังสือ"ศาสตร์และศิลป์ของการสิ้นชีวิต"โดย
ศ.นพ.ธีระ ทองสง
