The end of Summer is coming,
Cold cruel Autumn wind starts to sing;
The sky is no longer blue.
My heart breaks with the image of you.
ฤดูร้อน จวนจะผ่าน อีกกาลแล้ว
ยินเพียวแผ่ว แว่วเสียงเพลง ลมพัดหวน
ฟ้าเคยใส กลับหมองหม่น คนคร่ำครวญ
หัวใจจวน เจียนแตกยับ กับภาพเธอ
The colour of leaves are no longer green;
I lose comprehension what love means.
The sun kisses good-bye to the day;
We don't have anything more to say.
หมู่ใบไม้ ก็ร่วงโรย โหยไห้หนัก
ที่เคยรัก กลับเปลี่ยนไป ใจใครเผลอ
ดวงอาทิตย์ ลับลาไป ไม่พอเจอ
คำละเมอ ที่เคยมี อยู่ที่ใด
The cloud hinders millions stare;
Those joyful days of us seem so far.
I pray to the pale light of the moon;
Why happiness has to end so soon?
เมฆสีเทา บดบังแสง แห่งดวงดาว
นึกถึงคราว เคยเคียงข้าง ห่างไปไหน
ฉันสวดอ้อน กับแสงจันทร์ อันอำไพ
ไม่เข้าใจ ไยความความรัก กลับร้างลา
All that something becomes nothing,
And I hate myself for crying;
I don't want those memories at all,
So please let the freezing rain fall.
สิ่งดีดี ให้แก่กัน พลันเลือนหาย
น้ำตาพราย หัวใจเหงา เศร้าหนักหนา
เกลียดตัวเอง ทุกครั้งที่ มีน้ำตา
วอนต่อฟ้า ขอฝนหลั่ง ฝังกับใจ
To wash away all my sadness,
And leave me with an emptiness.
So I can start all over again,
After the curtain of the Autumn rain.
จะชะล้าง ในหัวใจ ให้สะอาด
ขอตัดขาด ความทรงจำ คำผลักไส
เพื่อที่จะ ลุกขึ้นยืน ฝืนก้าวไป
หลังม่านใส ของสายฝน ที่พรมมา
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น