กองฟืนเท่าภูเขา ก็มิอาจทดแทนคุณมารดา

กาลครั้งหนึ่ง ณ หมู่บ้านชนบทอันไกลแสนไกล

มีครอบครัวเล็กๆอาศัยอยู่ริมเชิงเขา พ่อมีอาชีพ

เก็บฟืนไปขายที่ตลาดทุกๆเช้า แม่ทำงานบ้าน

ส่วนลูกชายอยู่ในวัยหนุ่มเป็นคนเกลียดคร้าน

ไม่ยอมช่วยการงานพ่อแม่ พอถึงเวลาอาหาร

ก็เอะอะโวยวายโมโหหิว พาลปาข้าวของเสียหาย

แม่เคยสอนว่า ” ข้าวก็อยู่ในถัง น้ำก็อยู่ในตุ่ม

หม้อก็อยู่ข้างฝา ลูกก็ช่วยแม่หุงหาบ้างสิ “

ไม่มีคำตอบจากลูก แต่ความหิวยังไม่หายไป

และความโมโหก็รุนแรงขึ้น จนแม่ต้อง

ผละจากงานมาหุงหาให้ได้ดังใจ


อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่พ่อไปเก็บฟืน ถูกสัตว์ป่า

ทำร้ายจนเสียชีวิต แล้วแม่ก็ต้องทำงานทุกอย่าง

แทนพ่อ ทั้งเก็บฟืน และยังต้องทำงานบ้าน

ฝ่ายลูกชายก็ยังไม่สำนึก ยังคงเกลียดคร้าน

และใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าไปวันๆ ภาระของแม่นั้น

หนักหนานัก และด้วยวัยที่ชราแล้ว จึงล้มป่วย

และเสียชีวิตในเวลาต่อมา


ฝ่ายลูกชายรู้สึกเสียใจมาก เกิดความสำนึกผิด

เขาตื่นแต่เช้า เดินทางไปป่าเก็บฟืน แล้วนำมากองไว้

แล้วก็เดินเข้าป่า ไปเก็บฟืนกลับมากองไว้อีก

ทำอย่างนี้ซ้ำๆ ๆ ๆ จนกองฟืนสูงเท่าภูเขาลูกใหญ่

เพื่อหวังจะทดแทน ความเกลียดคร้านที่ผ่านมา

แต่ก็ไม่ได้ทำ ให้แม่ฟื้นขึ้นมาได้ เขาได้แต่เสียใจ

ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว แต่วันนี้แม่มิอาจ ฟื้นขึ้นมา

หุงข้าวให้เขากินได้อีกแล้ว

จาก http://www.sakid.com/2009/03/23/12239/