ยิ่งหลงยิ่งกลัว

บทความโดย ศ.นพ.ธีระ ทองสง



ผู้ติดใจในความเพริศแพรวของแสงไฟแห่งยุคสมัย ย่อมไม่เห็น

คุณค่าของชีวิตสามัญ


ผู้ฝังใจในความสวยความสาวย่อมหวาดผวาต่อข้อเท็จจริงของ

ชีวิตที่ต้องเดินทางไปสู่ภาวะเก่าแก่ เน่าเปื่อย ผุพัง


แต่ละเส้นผมที่ขาวหงอกจะงอกขึ้นมาบาดใจผู้ลุ่มหลง

ทั้งถิ่นฐาน สมบัติ อำนาจ วาสนา ที่ต่างพากันเสพย์

แล้วกลัวการสูญเสีย


ยิ่งเข้าใจว่าเราคือตัวเอก ฮีโร่ที่ผู้ชมต้องตามล่าลายเซ็น

ยิ่งไม่อยากให้ละครมีฉากสุดท้าย


ใครเลยจะรู้ว่าล้วนเป็นโขนมงกุฎที่สมมุติให้แสดงชั่วคราว

ยิ่งลุ่มหลงยิ่งผูกพัน ยิ่งหวาดหวั่นต่อการพลัดพราก

นี่คือความจริงง่าย ๆ ที่สื่อทั้งหลายพากันปกปิด

โหมกระพือให้ผู้คนคิดแต่ว่าชีวิตที่ต้องใฝ่ฝันถึงผิวพรรณ

กระชากวัย ใสปิ๊ง หน้าเด็ก เส้นผมสลวยและสีสันแปลกตา


ต้องเอาเป็นเอาตายกับการสำอางรูปลักษณ์ของเปลือกชีวิต

มุ่งสร้างอัครฐานแห่งการมั่งมี ครอบครอง

จนกระแสผู้คนต่างถูกทำให้คลั่งไคล้ ใฝ่ฝันกับภาพลักษณ์

สำเร็จรูปที่ถูกโปรแกรมผ่านสื่อจนเกลียดกลัว

และสิ้นความพอใจในสภาพที่ตนเป็น



ทั้งที่การยอมรับในสิ่งที่ตนเป็นและเปลี่ยนไป หรือพอใจในสิ่งที่

เป็นที่มี คือความโชคดีและฉลาดล้ำโลก

แต่สื่อแวดล้อม ทีวี แมกกาซีน สื่อไซเบอร์ ล้วนต่างพากัน

โปรแกรมมนุษย์ด้วยกันด้วยความไม่รู้ให้ฝังใจกับรูปลักษณ์

อลังการ โอ่อ่า อ่อนกว่าวัยไม่พอใจกับตัวเลขอายุที่นับวัน

มากขึ้น เกลียดกลัวความเสื่อมสลาย  ไม่ส่งเสริมให้มวลมนุษย์

มีความสุขสงบกับการยอมรับข้อเท็จจริง



สื่อวันนี้ยากยิ่งนักที่ทำให้คนฉลาดต่อชีวิต ยิ่งเสพย์ยิ่งขาด

แคลน ยิ่งหิวโหย ยิ่งบกพร่อง ยิ่งไม่พอใจกับสภาพที่ตนเป็น

ยิ่งทุกข์กับสิ่งที่ตนคิดว่าขาด



แทนที่จะฉลาดสุขใจในสิ่งที่ตนมี รับรู้การเปลี่ยนแปลง

อย่างไม่สะเทือนใจ ไยเราต้องรอให้เกษียณหรือ จึงจะเข้าใจว่า

ปัญหาที่แท้จริง คือสิ่งทั้งหลายกำลังจากเราไป

แต่หัวใจของเราไม่ยอมจากมัน

ยิ่งผูกพันยึดมั่นก็ยิ่งหวาดกลัวกับการสูญเสียพลัดพราก



*คัดจากหนังสือ"ศาสตร์และศิลป์ของการสิ้นชีวิต"โดย ศ.นพ.ธีระ ทองสง